Rozdział 2

Wycieńczające treningi, nienawiść, cel i pamięć-to wszystko zaprowadziło mnie tutaj, to wszystko stworzyło moją osobę i to wszystko mnie zabije.
Jedna z dzielnic, jeden z wieżowców i jedna osoba pragnąca zemsty, to jej zaangażowanie doprowadza miasto do samo destrukcji. Miasto prawa, odbudowane po latach zataiło to co działo się wtedy, zakryło ciemną płachtą ofiary dzierżące piętno ich bezsilności. Nie potrafiła zapomnieć i nie czuła empatii w której była wychowana, teraz chciała tylko jednego-patrzeć jak ginie coś co odebrało jej dzieciństwo.
Stary wieżowiec był na tyle wysoki by z jego dachu można, było obserwować poczynania policji, której bezsilne próbowanie wytworzenia aluzji bezpieczeństwa napawało ją niemałą satysfakcją.
-Czujcie się bezpiecznie-szepnęła i przeładowała magazynek.
-Pamiętaj, że trzymamy się planu.
Hiro odwróciła się i strzeliła trafiając w przestrzeń tuż przy głowie chłopaka.
-Jak zdążyłeś zauważyć nigdy nie trzymam się planu-parsknęła śmiechem potencjalnego psychola.
Twarz chłopaka była tak bardzo obojętna, że można było pomyśleć iż strzelanie do niego jest codziennością i było w tym ziarno prawdy, które wyrobiło w nim naturalną obojętność. Był on wysokim Azjatą o brązowych włosach i równie bardzo brązowych oczach, które zawsze wyglądały jak odurzone jakąś substancją.
-Mogłabyś jeden raz zrobić wyjątek i trafić.
Oburzona dziewczyna wymierzyła do niego.
-Zrobię dla ciebie wyjątek.
Nastała cisza, którą przerwała mocny wiatr jaki często bywał w wysokich punktach miasta. Ciszę przerwały ich stłumione śmiechy po których chłopak podszedł, poklepał ją po ramieniu i usiadł tak blisko, że stykali sie ramionami.
-Jak się czujesz w tym ważnym dniu?-zapytał. -Wiesz, że już nawet stało się to nudne? Ile razy już odstawialiśmy tą samą szopkę? Ile razy wszystko stawialiśmy na jedną kartę, a i tak przegrywaliśmy?-zamilkła gdy w oczach chłopaka błysnął żal, który widywała od paru lat codziennie.
-Przepraszam...nie powinnam...-westchnęła. -Przecież wiem jak bardzo starasz się znaleźć osobę, która wydała wyrok na moją matkę.
Chłopak jak zawsze zdenerwował się gdy poruszyła ten temat.
-Nie robię tego dla ciebie, ani dla niej. Walczę tylko o swoje interesy, by żaden policyjny gnojek nie wchodził mi w drogę, a na pewno nie żaden inny gang w tym mieście-zamilkł i dodał po chwili -Zbieżność celi do których dążymy nic więcej.
Hiro wzdrygnęła się z zimna, lub z zimnej atmosfery, która nastała wraz z wypowiedzeniem słów przez Azjatę.
-Jasne-wstała i ruszyła przed siebie, tak by stać parę centymetrów od krawędzi i móc zobaczyć co dzieję się na dole.
Stąd samochody wyglądały niczym rząd zapalonych światełek. Miała tylko jedno, a tak wiele do zrobienia.
-Wiesz co się rymuje z zemstą?-zagadnęła. -Hiro-prychnęła z pogardą i wymierzyła w przechodnia, lecz wiedziała, że strzał nie dosięgnie ofiary i na to liczyła.
Huk strzału rozniósł się echem, a ludzie w panice zaczęli wpadać na auta, lub na samych siebie. O to właśnie jej chodziło, by każdy dźwięk zastraszonego miasta był niczym armaty mierzone w ich głowy.
-Teraz wszystko w twoich rękach...-zaczęła, ale gdy się odwróciła jego już nie było i tylko chłód został po jego obecności. -I tak zawalisz-powiedziała w pustą przestrzeń. -A ja będę udawać, że to nie jest szaleństwo.
Spokojnie usiadła i przyglądała się z góry poczynaniu jej sprzymierzeńców, nagle wyjęła telefon i przekazała sygnał.
-Teraz.
Eksplozja powaliła jeden z budynków banku, a jego odłamki wysypały się niczym przecięte korale na przejeżdżające lub zaparkowane samochody. Czekała i czekała, by usłyszeć jeden z najprzyjemniejszych dźwięków w jej życiu-sygnał policji. Zaczęła się śmieć i wyjęła małą skrzyneczkę z wielkim, czerwonym przyciskiem.
-Bum-wraz z tym słowem wysadziła bar, przy którym przejeżdżały radiowozy. -Chwila gdzie oni są?-zamarła. -Coś jest nie tak...
Telefon zawirował, a w słuchawce usłyszała głos chłopaka.
-Hiro to pułapka, złaź z tego wieżowca zaraz tam będą...-sygnał się przerwał.
-Light? Halo?!-krzyknęła. -Cholera za późno.
Zauważyła kluczący helikopter, który najwyraźniej wiedział gdzie szukać.

Rozdział 1

Pięć lat wcześniej...

-Mamusiu...-wyszeptała dziewczynka z niepokojem. -Boję się-wypowiedziała to z niemałym szlochem. 
Złotowłosa kobieta z mocnymi rysami twarzy, które wskazywały na obce pochodzenie, nagle zrzuciła z twarzy strach i przykryła go spokojnym uśmiechem. Jej bladoniebieskie oczy, czerwone w kącikach od zmęczenia błysnęły współczuciem.
-Moja mała Hiroko...-jej matka nigdy nie skracała tego imienia i wypowiadała je zawsze z tą samą zaciętością, która krążyła w jej żyłach. -Jesteśmy tu...bezpieczne-dodała w myślach.
-Bezpieczne?-najwyraźniej wyczytała to mała. 
Kobieta ledwo powstrzymała się od łez.
-Tak kochanie-skłamała. -W końcu to nasz dom-uśmiechnęła się z już napływającymi łzami. 
Siedziały one w kącie pokoju, a ich zziębnięte ciała przykrywał stary, podarty koc. Z zewnątrz dobiegały odgłosy zamieszek;miasto niegdyś spokojne i życiodajne stało się samo wymierzającym karę sądem. Właśnie teraz można było się rozliczyć z kimś kto wisi nam kasę i wbić mu kosę w żebra. Społeczeństwo było zawsze poukładane, nauczone co trzeba, a czego nie. Lecz ile można wytrzymać z wyznaczonymi zasadami? Złamanie ich przynosi przyjemność, która nie zaspokaja i pragniemy więcej nie patrząc na poczucie moralność. 
Nagle od strony drzwi rozległ się mocny huk, jakby kopnięcie potężnego, stalowe buta. 
-Aniołku proszę cię błądź teraz cicho i nie krzycz-szeptała matka. 
Dziewczynka aż podskoczyła na dźwięk huku, lecz wiedziała że każdy nawet najmniejszy szmer może zdradzić ich położenie. Nastała cisza po której rozległ się kolejny, głośniejszy huk lecz nie był skierowany w ich drzwi. Kobieta wiedziała, że był to dźwięk wyważanych drzwi u sąsiadki na przeciwko ich mieszkania. Po chwili dało się słyszeń stłumiony krzyk staruszki, który ucichł po minutowej szarpaninie.
-Pani Terry...-szepnęła dziewczynka krztusząc się łzami.
-Cicho-skarciła ją matka popadając w zamyślenie. To nie są zwykli wandale, oni czegoś szukają. Ktoś przyłożył do tego chaosu swoje brudne łapska i nie odpuści póki nie wygra. 
-Nie ukrywajcie się!-zachrypły krzyk i niczym domek karciany rozsypujące się na kawałki drzwi wylądowały trzy metry dalej.
Matka dziewczynki była piękna, lecz tak chuda że każdy cios mógłby złamać ją wpół, ale to jej nie przeszkadzało gdy chodziło o bezpieczeństwo dziecka. Wyskoczyła z koca i stanęła jak wryta patrząc na piątkę dobrze uzbrojonych mężczyzn o posturze mocnej jak dąb. Niewiele myśląc chwyciła dziecko i rozbiła okno.
-Ej laluniu jak ci zaraz prasnę to ci się perełki posypią!-krzyknął jeden z nich i doskoczył do kobiety, lecz ona z precyzyjną szybkością przerzuciła dziewczynę przez okno. Hiroko wylądowała na śliskiej od deszczu dachówce i przeturlała się rozdzierając starą, wypłowiałą sukienkę. Gdyby nie mocna, stalowa rynna dziewczynka dawno leżałaby pod blokiem z roztrzaskaną głową. Przypomniała sobie o obietnicy złożonej matce "Gdy czas przyjdzie na naszą rozłąkę, nigdy nie będę patrzeć się za siebie".
Ciche wspomnienie dało jej siłę, po której wstała i z niemałą prędkością przebiegła przez resztę dachu, co chwilę poślizgując się i ledwo ratując od upadku. Dam radę. Tyle lat mama mnie szykowała do tej chwili, nie mogę jej zawieźć. Przyspieszyła gdy jej oczom ukazała się krawędź dachu i początek drugiego bloku. Dam radę, muszę tylko skoczyć. Rzeczywiście skoczyła, wyładowując na bezpiecznym podłożu, lecz nie przerwała biegu i nie uległa zbędnej euforii. Przez swoje jedenastoletnie życie nigdy nie dała ponieść się jak twierdziła "zbędnym" uczuciom towarzyszącym sukcesowi. Biegła jak w transie, już nie wiedziała gdzie, a zimno wymieszane z adrenaliną źle wpłynęły na tok jej myślenia. Mamusiu. 
-Hiro!
Odwróciła się i poczuła mocne uderzenie w głowę, po którym upadła na zimną, mokrą dachówkę.
-Przepraszam cię mała-zaśmiał się i uniósł dziewczynkę. -Sieroty łatwo popadają w nienawiść, a ze mną będziesz bezpieczna na tyle ile przydatna.

Prolog

Ludzie potrzebują czuć bezpieczeństwo, wracać do ciepłego w uczuciach domu, który im się kojarzy z własnym schronieniem. Mają w nich drogie dla siebie szpargały, pomiędzy którymi zostawili część wspomnień, które zawsze wracają o ile rzucisz oko na jedną z zachowanych rzeczy. To właśnie daję nam społeczeństwo-bezpieczeństwo które nie zawsze nim jest, a tylko delikatną, zwiewną zasłonką, która przykrywa coś gorszego. Ludzie może i czują się bardziej ucywilizowani, ale czy są? 
W sercu dużego, zamieszkałego obszaru zawsze kryje się dużo mrożących krew w żyłach tajemnic.

-Ile jeszcze?-cisza.
-Ile jeszcze?!-głośne wtórowanie pytania.
Ciszę zakończył jedynie rozpoczynający się lekki deszcz.
-Nie masz zamiaru mi odpowiedzieć?-warkot. -A więc sama się dowiem!-krzyk rozniósł się obijając o taflę wody którą po chwili ktoś zakłócił swoim ciałem.